فعلا در گیر امتحانامم...........شرمنده ی همه ی رفقا... بر می گردم. 

       من به افسوس نمیرسم

                 که چرا ماندن را نفی می کنی

               وچرا انتشار ذره های بی ملاحظه ی نوازش را منع؟

       من به حسرت نمیرسم   

                  اگر چه بر تنم هنوز

                         دمل های چرکین انزوا لمیده است

           تو بارت را بر دوش می گذاری

           وبی توضیح گام هایت

                قدم بر می داری

         پس از اینکه به نی نی چشمانم مبتلا گشتی

                     و به حرفهای ساده و جویده ام معتاد

                                           تو بارت را بر دوش می گذاری

                                           و قدم بر می داری

          ومن به افسوس نمی رسم

                    که چرا به جاذبه ام می تازی

                        و در صراحت بارانی ام رنگ می بازی؟

             مگر نه اینست

              که در پرسه های خلوت شبانه ات

                  در ازدحام هموار بی کسیت

                                        جاری شدم

                                                    تازه تر و بکرتر؟

                  آیا بوده است تورادر امتداد زمان زیستن و بودن

                                      آرزویی

                                                اینچنین

                                                              چون من

               که می میرد و می ماند

                              ومی بیند و می خواند

                                                           از توِ....با تو

                                                                      ازتو....باتو 

                                                                             تو... تو... تو.............

                 من به افسوس نمی رسم

                            که میدانم از تو

                                         که تو خود می دانی

                  راز لحظه های بی دریغ تکرار شدنم

                     در تنفس فضایی که خالی ست از نفس

                                 هر بار پر بار

                                             پر شور

                وتو فکر نمی کردی هرگز به سایه های مهربان سپید

                                ومن به تو فکر دادم

                                     و چیزی به نام عشق.....

            من به افسوس نمی رسم

                            که چرا جا پای اشکهایت در زیر شرم انگشتانم محو شد

                                که چرا گونه ی خشکیده ام

                                        در پهنه ی انقلاب گرم دستانت

                                                                   شکفت

                                                                            متولد شد....؟

                   درست مثل لحظه ی انعکاس اضطراب صدای تو

                   و نجوایی بی قرار در گوشم:

                           مرا در تو زندگی ست

                                   در تو زندگی ست

                                               در تو

                                                     ای

                                                            غرور سربه زیر