دیگر مرا چیزی نیست

                           نه حرفی برای گفتن

                             نه نگاهی برای نواختن

                               ونه گوشی برای شنفتن

    آه دیر زمانیست که در اینجا

    در تنگنای ناتوان تجربه و ادراک لحظه ها

    در حصار میله های برهنه ی خویشتنداری

    و وحشت سقوط تک تک آینه هایی

           که هستی مرا

               در نهایت نیستی

                                به گواه نشست

                                   نعره ای دگر برنخاست

   بپرس پس چگونه می توان

          گفتن را

               دیدن را

                   شنیدن را

                               مجال یافت

                            بی فرصت لمس سر انگشتان تجربه

                            عریانی شانه های اندیشمند حادثه را !؟

                 مرثیه ایست کهنه تر از حقارت انسان

                    وزخمه هایی کاری تا عمق معنویت انسان

        حرفی به من نزن

                 که کلامت

           رسوایی تمسخر دیرینه ی زندگانی ست

                                        زنده ....گانی

         وکمال......

            جستجویی بیهوده

                                    می دانی؟

       اینک از تو می نالم

            دست از من بدار

                  در آن هنگام

                           که خدای را می پرسم

                               چگونه زنده بوده ام

                      وقتی که بر پهنه ی درک عناصر زندگانی

                                            نقطه ای هم اگر که بوده ام

                                                                            نبوده ام

با نجمه رفته بودیم کتابخونه ی مرکزی تا هم اون بتونه چند صفحه ای از تفسیر المیزان رو بخونه ومنم چند صفحه ای از تاریخ و ادبیات ایران.یه چند صفحه ای که خوندم رسیدم به این قسمت و بعدش کلی دلم گرفت:

اما داریوش بر اثر جراحتی که به وی وارد آمد پا به فرار گذاشت و بابل به دست اسکندر افتاد و بعد از اندک مدتی شوش و پرسپولیس نیز فتح و ثروت های بی حساب آنها غارت شد.سربازان مقدونی که آتش زدن کاخ داریوش و تاراج خزاین آن را برای خود رسالت ضد" بربر" تلقی می کردند با کشمکش بر سر غنایم گرانبها و پاره پاره کردن فرش ها و لباس ها و قطعه قطعه ساختن مجسمه ها و ظرف ها نشان دادند که "بربر" واقعی خود آنان بودند.                      غارت پرسپولیس بر دست سپاهیان نیمه وحشی مقدونی مورخ را به یاد غارت وحشیانه دیگری می اندازد که هزار سال بعد تیسفون را بر دست اعراب به تباهی کشید.

آاااااااااااااااااااااااااااااااااااااااخییییییییییییییییییییییییییییششششششششش