اینجا رو دوست دارم ٬تنها جاییه که مال منه و من می تونم توش لم بدمو آروم بگیرم....روزای اول واسم نارنجی بود تا که من به خودم رسیدم و خاکستری شد....نا گفته ها رو می گفتم و باز هم نا گفته ها ته همه ی جمله هام می موند با چند تا نقطه .....اینجا رشد کردم سبز شدم اگر چه حرفام خشکیده و رنجور بود....اما حالا می خوام بهش یه رنگ تازه ای بزنم ....می خوام بهش هویت بدمو از پایه بسازمش....می خوام از بین این چهارراه بی در و پیکر که راه به راه لگد خور میشه بیرونش بیارم وبهش جهت بدم.....

از دوست خوبم قربانی شماره ی۱۴ بابت جرقه های نو وارشیای عزیز بابت تفکرات نو صمیمانه ممنونم

تا شروعی جدی و دوباره .......